در پی آفریدگار

سکان را به من بده

alna — Thu, 10 Jul 2008 21:13:18 GMT

خدا با لبخندی مهرآمیز به من میگوید: آهای! دوست داری برای یک مدتی خدا باشی و دنیا را برانی؟

میگویم: البته، به امتحانش می ارزد.

کجا باید بنشینم؟

چقدر باید بگیرم؟

کی وقت ناهار است؟

چه موقع کار را تعطیل کنم؟

خدا میگوید: سکان را بده به من! فکر میکنم هنوز آماده نباشی.

نویسنده: شل سیلور استاین

مادرترزا

alna — Fri, 27 Jun 2008 17:54:18 GMT

اگنس بوياكسي" در اسكوپيه يوگسلاوي زاده شد. پدر او آلبانيايي بود و تماشاخانه داشت و مادرش ايتاليايي و دختر يك تاجر ونيزي بود. او فرزند سوم خانه بود. در 9 سالگي پدر را از دست داد‌‏, مادرش نيز پس از اين واقعه پژمرده و افسردگي گرفت. از كودكي "اگنس" اطلاع چنداني نيست، فقط آنكه دخترعمويش سال ها بعد او را در اين سال ها دختري معمولي و البته متكي به خود توصيف كرده است

"اگنس" پس از مواجهه با كشيشان يوگسلاو و شنيدين آواز گروه خواهران لورتو در هند تصميم گرفت به آنها بپيوندد. 18 ساله بود كه براي كارآموزي راهي ايرلند ( دوبلين ) شد و پس از 3 ماه براي هميشه با مادر و خواهرش وداع كرد و به هندوستان رفت.
"اگنس" در 27 سالگي متاثر از راهبه جوان فرانسوي بر خود نام "ترزا" گذاشت . ترزا، راهبه‌‏اي فرانسوي بود كه بر طريق كوچك تاكيد مي كرد. اين طريق آنچنان در مادرترزا درخشان جلوه كرد كه بعدها شعارش اين بود كه مهم نيست كارهاي بزرگ انجام دهيم. مهم آن است كه بتوانيم با عشقي بزرگ, كارهاي كوچك را به انجام رسانيم.
"اگنس" كه از اين پس "خواهر ترزا" شده بود, در كلكلته و در صومعه "لورتو" آداب راهبگي مي‌‏آموخت و در مدرسه سنت‌‏مري معلمي مي‌‏كرد. او تاريخ و جغرافيا درس مي‌‏داد. مدرسه سنت مري را دانش آموزان كاتوليكي تشكيل مي‌‏دادند كه از وضع مالي نسبتا مناسبي برخوردار بودند. در مسير مدرسه بود كه مادر با چهره غريب فقر مواجه شد. كلكته در آن زمان بيش از دويست هزار بي خانمان داشت و هرروز تعداد زيادي در خيابان جان مي باختند.
"ترزا" سال 1946 به گفته خودش ندايي دروني شنيد كه او را به تيمار فقرا فرا مي خواند. او از اعضاي ارشد كليسا تمنا كرد كه اجازه بدهند تا بتواند در خيابان به فقرا رسيدگي كند. ولي پاسخ منفي بود. به او گفتند كه اين درخواست به معناي ترك كليسا و انتقال به دنياست. "ترزا" آنچان بر خواسته اش پاي فشرد تا اينكه پس از دو سال در سال 1947 از طرف واتيكان خواسته‌‏اش اجابت شد. عصري بعد از دعاي كليسا به او خبر دادند كه با درخواستش موافقت شده است. نوشته اند كه او همان لحظه مي خواست به خيابان برود و درد و رنج آدميان را التيام بخشد. او بلافاصله صومعه را ترك كرد و به محله هاي فقير نشين كلكته رفت.تازه آغاز ماجرا بود. يك زن 37 ساله خارجي براي اين همه نامرادي و فقر چه مي توانست بكند. او تصميم گرفت به بيمارستاني برود و در آنجا اصول اوليه طب را فرا بگيرد. پس از چند ماه دوباره به محله هاي فقيرنشين بازگشت، به در خانه فقرا رفت و از آنها خواست كه اجازه دهند تا رايگان به بچه هايشان درس بدهد. چند روز بعد مردم كلكته زني را ديدند كه بچه ها را زير درخت جمع كرده است و با چوب درخت روي زمين به آنها درس مي دهد. "مادر ترزا" بعدها گفت كه در آن روزهاي سخت با لباس مبدل، گدايي مي كرده است تا بتواند محلي براي اينگونه فعاليت هايش دست و پا كند. او نوشته است كه در پي يك اتاق گاه روزي 40 كيلومتر راه مي رفته است. پس از مدتي او توانست جايي بگيرد. تعدادي از شاگردان قديم در مدرسه سنت مري كه اكنون بزرگ شده بودند هم به او ملحق شدند. روزي "مادر ترزا" در خيابان زني را يافت كه بيمارستان از پذيرفتن او امتناع كرده بود. آنقدر بر در بيمارستان نشست تا توانست تختي براي آن زن بگيرد. چند روز بعد پيرمردي را يافت كه موش ها و مورچه ها صورت او را جويده بودند. آن پيرمرد در كنار "مادر ترزا" جان داد و در آخرين لحظه به او گفت: تمام عمر مثل يك حيوان زندگي كردم و اكنون مثل يك انسان مي ميرم.
پس از اتفاقات مكرر و مشابه، "مادر ترزا" به اين فكر افتاد كه خانه افراد رو به مرگ را تاسيس كند. با فعاليت اين خانه به چند دليل مخالفت شد. عقايد هندو مرگ را براي رهايي از "مايا" ارزشمند مي دانست و "مادر ترزا" را مانع اين اقدام مي دانستند. از طرفي مي پنداشتند كه مادر زير لواي فعاليت خيرخواهانه اش قبل از مرگ افراد را مسيحي مي كند. بارها به خانه افراد رو به مرگ آمدند و حتي قصد كشتن مادر را كردند. اما زماني كه يك كاهن خود از بيمارستان رانده شد و به خانه افراد رو به مرگ آمد, مشاهده كرد كه "مادر ترزا" بالاي سر هر كس كه مي رود، مي گويد: تو دعاي دين خودت را بخوان و من دعاي دين خودم را. فكر مي كنم كه اين عمل زيبايي براي خداوند باشد.
سال 1960 جهانيان "مادر ترزا" را شناختند. او در كشور هند مرز ميان غريبه و خارجي و اديان را از بين برده بود.
او سال 1971 جايزه صلح پاپ را گرفت. ليموزيني كه پاپ به او هديه داد را بلافاصله فروخت و با آن چند آمبولانس براي جذاميان خريد. سال1972 جايزه "نهرو" را به او دادند.سال 1979 نيز جايزه صلح نوبل را گرفت. او در زير فلاش دوربين عكاس ها وارد آكادمي صلح نوبل شد. در حاليكه بعدا مي گفت: من به خاطر تحمل آن همه فلاش بايد حتما به بهشت بروم !! "مادر ترزا" ضيافت شام نوبل را لغو كرد و با پول خيريه اي كه در كنار پول شام جمع شده بود توانست به بسياري از كودكان فقير غذا برساند.

سال 1992 هنگامي كه در بيمارستان كاليفرنيا بستري شده بود، پرستاران او را ديدند كه از زير تخت‌‏ها فرار مي‌‏كند!
او نمي‌‏خواست در بيمارستان بماند. زيرا فكر مي كرد هزينه بيمارستان را مي‌‏توان براي ديگراني خرج كرد كه از او مقدم ترند.زماني كه به خاطر عقايد مذهبي‌‏اش, با سقط جنين مخالفت مي‌‏كرد, با اعتراض جدي گروه هاي مختلف مواجه شد. او با اينكه از عقيده‌‏اش عدول نكرد، اما به همه اعلام كرد كه اگر كودكي را نمي‌‏خواهند به او بسپارند تا او براي آن كودك مادري كند. سيل كودك بود كه به سوي "مادرترزا" روانه شد و او همه آنها را پذيرفت. در جنگ عراق و‌‏ آمريكا به صدام حسين و جورج بوش پدر‌‏, نامه‌‏اي نوشت و به آنها گفت كه در زماني كوتاه جنگ بازنده و برنده‌‏اي خواهد داشت. اما هيچ چيز توجيه كننده درد و رنج كودكان و مردم نخواهد بود.
"مادر ترزا" مظهر عشق ورزي يك طرفه بود. هرگز براي خودش از كسي انتظار نداشت. دعا مي‌‏كرد: خدايا چنانم كن كه دوست بدارم بيش از آنكه بخواهم دوستم بدارند. توصيه مي‌‏كرد كه سعي كن بشناسي پيش از آنكه انتظار داشته باشي شناخته‌‏ شوي. درون "مادرترزا" از خشم و كينه و نفرت تهي شده بود. وقتي به او خرده مي‌‏گرفتند كه مهرباني بيش از حد تو گاه ممكن است به خطا رود، پاسخ مي‌‏داد: ترجيح مي‌‏دهم با مهرباني اشتباه كنم تا اينكه با خشونت و جديت كار صحيح انجام دهم. او به ما ياد داد كه اگر مايليم پيام عشق را بشنويم، بايد پيش از آن خود نيز اين پيام را ارسال كنيم.
"مادرترزا" فقط به فقر مادي توجه نمي كرد. او فقر معنوي را حتي مهم تر مي دانست. او چند روز با زني مرفه در غرب كه از فرط تنهايي هر روز براي خودش نامه پست مي كرد، زندگي كرد. مادر معتقد بود كه نياز به دوست داشته شدن و عزت و احترام ديدن، بيش از نياز به نان است.
"مادرترزا" هيچ گاه ازدواج نكرد‌‏. هيچ گاه مادر جسمي فرزندي نشد. هيچ گاه روابطي عاشقانه را در ميدان دو نفره انساني تجربه نكرد. اما اگر امروزه عشق همچنان مسمايي دارد، به خاطر آن است كه او و افرادي چون او زماني در زمين ما زيسته اند. هنگامي كه "مادرترزا" درگذشت، "ژاك شيراك" گفت: "از امروز دنيا عشق كمتر, عاطفه كمتر و نور كمتري خواهد ديد. او سراينده خداوند بود."

سخنان مادر ترزا:

مردم غالبا نامعقول خودخواه و غیر منطقی هستند با این وجود انها را ببخشید.اگر مهربان باشید ممکن است مردم شما را متهم به چاپلو سی کنند با این وجود مهربان باشید.اگر توانستید دوستان دروغین و دشمنان واقعی خود را تشخیص دهید باز هم مهربان باشید.اگر صادق و روراست باشید ممکن است مردم فریبتان بدهند با این وجود صادق و روراست باشید.چیزی را که طی سالها میسازید ممکن است کسی یک شبه خراب کند با این وجود بسازید.اگر ارامش و شادی بیابید ممکن است حسادت بورزند با این وجود شاد باشید .کار خوبی که امروز انجام میدهید مردم اغلب فراموش میکنند با این وجود کار خوب را انجام دهید.بهترین چیزهایی که دارید به مردم بدهید.هرچند ممکن است کافی نباشد با این وجود بهترین چیزهایی را که دارید به مردم بدهید.همه اینها بین تو و خداست و بین تو و این افراد چیزی وجود ندارد.

درانتهای حیات ما بدین سنجیده نخواهیم شدکه:
چه مدرک دانشگاهی دریافت کرده ایم
چه مقدارازمادیات دنیابرای خوداندوخته ایم
چه کارهای بزرگی انجام داده ایم

سنجش مابراین اساس خواهد بود که:
من تشنه بودم وتومراسیراب کردی
من عریان بودم وتومراپوشاندی
من بی خانمان بودم وتومرااسکان دادی

تشنه.نه فقط تشنه آب بلکه تشنه محبت
عریان.نه فقط ازبرای لباس بلکه عریان ازعزت واحترام
بی خانمان.ولی نه تنهادرطلب خانه ای ازخشت بلکه به
سبب خروج ازعوالم انسانی
بنابراین.جسورانه عشق بورز.احترام کن وبپذیر .

خداوند به ما دستور نداده كه كار هاى بزرگ بكنيم، بلكه بايد كارهاى كوچك را با عشق بزرگ به انجام رسانيم.ا

دعاي مادر ترزا

به نام او که موسیقی کیهانی را عاشقانه می نوازد

خداوندا! مرا شايسته آن كن تا به همنوعانم كه در سراسر دنيا در فقر و گرسنگي به دنيا مي آيند و ميميرند ؛ خدمت كنم

خدايا! امروز با دستهاي ما روزي عشق ،‌آرامش و سرور به آنها ببخش

خدايا! مرا معبر آرامش كن ؛‌تا آنجا كه نفرت هست ، عشق جاري سازم آنجا كه خطا هست ، بخشايش بگسترم

آنجا كه جدايي هست ، وصل بيافرينم آنجا كه لغزش و دروغ هست ، حقيقت بياورم آنجا كه ترديد هست ، ايمان بياورم آنجا كه ظلمت هست ، نور بتابانم

و آنجا كه اندوه است ، شادي منتشر كنم

خدايا! مرا موهبت آن عطا كن تا به جاي آسودن به ديگران آسايش بخشم.و بجاي آنكه ديگران دركم كنند ، دركشان كنم و بجاي آنكه عشق دريافت كنم ، عشق بورزم زيرا با فراموش كردن خويش است كه مي توان به هرچيز رسيد با بخشايش است كه بخشوده مي شويم و با مردن است كه زندگي ابدي ميابيم .

راه بهشت

alna — Mon, 02 Jun 2008 12:49:18 GMT

مردي بااسب و سگش در جاده‌اي راه مي‌رفتند. هنگام عبور از كنار درخت عظيمي، صاعقه‌اي فرود آمد و آنها را كشت. اما مرد نفهميد كه ديگر اين دنيا را ترك كرده است و همچنان با دو جانورش پيش رفت. گاهي مدت‌ها طول مي‌كشد تا مرده‌ها به شرايط جديد خودشان پي ببرند.

پياده‌روي درازي بود، تپه بلندي بود، آفتاب تندي بود، عرق مي‌ريختند و به شدت تشنه بودند. در يك پيچ جاده دروازه تمام مرمري عظيمي ديدند كه به ميداني با سنگفرش طلا باز مي‌شد و در وسط آن چشمه‌اي بود كه آب زلالي از آن جاري بود. رهگذر رو به مرد دروازه‌بان كرد: «روز به خير، اينجا كجاست كه اينقدر قشنگ است؟»

دروازه‌بان: «روز به خير، اينجا بهشت است.»

- «چه خوب كه به بهشت رسيديم، خيلي تشنه‌ايم.»

دروازه‌بان به چشمه اشاره كرد و گفت: «مي‌توانيد وارد شويد و هر چه قدر دلتان مي‌خواهد بوشيد.»

- اسب و سگم هم تشنه‌اند.

نگهبان: واقعأ متأسفم. ورود حيوانات به بهشت ممنوع است.

مرد خيلي نااميد شد، چون خيلي تشنه بود، اما حاضر نبود تنهايي آب بنوشد. از نگهبان تشكر كرد و به راهش ادامه داد. پس از اينكه مدت درازي از تپه بالا رفتند، به مزرعه‌اي رسيدند. راه ورود به اين مزرعه، دروازه‌اي قديمي بود كه به يك جاده خاكي با درختاني در دو طرفش باز مي‌شد. مردي در زير سايه درخت‌ها دراز كشيده بود و صورتش را با كلاهي پوشانده بود، احتمالأ خوابيده بود.

مسافر گفت: روز به خير

مرد با سرش جواب داد.

- ما خيلي تشنه‌ايم.، من، اسبم و سگم.

مرد به جايي اشاره كرد و گفت: ميان آن سنگ‌ها چشمه‌اي است. هرقدر كه مي‌خواهيد بنوشيد.

مرد، اسب و سگ، به كنار چشمه رفتند و تشنگي‌شان را فرو نشاندند.

مسافر از مرد تشكر كرد. مرد گفت: هر وقت كه دوست داشتيد، مي‌توانيد برگرديد.

مسافر پرسيد: فقط مي‌خواهم بدانم نام اينجا چيست؟

- بهشت

- بهشت؟ اما نگهبان دروازه مرمري هم گفت آنجا بهشت است!

- آنجا بهشت نيست، دوزخ است.

مسافر حيران ماند: بايد جلوي ديگران را بگيريد تا از نام شما استفاده نكنند! اين اطلاعات غلط باعث سردرگمي زيادي مي‌شود!

- كاملأ برعكس؛ در حقيقت لطف بزرگي به ما مي‌كنند. چون تمام آنهايي كه حاضرند بهترين دوستانشان را ترك كنند، همانجا مي‌مانند...

بخشي از كتاب «شيطان و دوشزه پريم»، پائولو كوئيلو

خدا با ما حرف میزند؟

alna — Thu, 15 May 2008 16:44:21 GMT

يک مرد جوان در جلسه روز چهارشنبه مدرسه کتاب مقدس
شرکت کرده بود. شبان در مورد گوش شنوا داشتن و
اطاعت کردن از خدا صحبت می کرد. آن مرد جوان متعجب
از خود پرسید: " آیا هنوز خدا با مردم حرف میزند؟
"
بعد از جلسه با یکسری از دوستانش برای خوردن قهوه
و کیک بیرون رفتند و در آنجا با هم در مورد این
پیغام گفتگو کردند. خیلی ها می گفتند که چگونه خدا
آنها را در زندگیشان هدایت کرده است.
حدود ساعت ده آن مرد جوان با اتومبیل خود به طرف
خانه حرکت می کند. همانطور که در ماشین نشته شروع
به دعا کردن می کند: " خدایا اگر تو هنوز با مردم
حرف میزنی لطفاً با من نیز حرف بزن. من گوش خواهم
کرد و تمام سعیم را خواهم کرد که مطیع تو باشم."

همانطوریکه در خیابان اصلی شهرشان رانندگی می کرد
ناگهان احساس عجیبی می کند که یکجا بایستی بایستد
تا مقداری شیر بخرد. او سر خود را تکان داده و می
گوید: " آیا خدا تو هستی؟ " چونکه جوابی نمی گیرد
شروع می کند به ادامه دادن به رانندگی. ولی دوباره
همان فکر عجیب:" مقداری شیر بخر. " مرد جوان به
یاد داستان سموئیل می افتد که چگونه وقتی خدا برای
اولین بار با او حرف زد نتوانست صدای او را تشخیص
دهد و نزد عیلی رفت چونکه فکر میکرد که او با او
حرف میزد.
او گفت: "باشه خدا اگر این تو هستی که حرف میزنی
من شیر را می خرم." به نظر اطاعت کردن آنقدرهم سخت
نبود چونکه بهرحال او میتوانست از شیری که خریده
استفاده کند. پس او اتومبیل را متوقف کرد و مقداری
شیر خرید و به راهش به طرف خانه ادامه داد.
وقتی خیابان هفتم را رد می کرد دوباره الزامی را
در خود حس کرد:" بپیچ به این خیابان" او فکر کرد
که این دیوانگی است و از آنجا گذشت. دوباره همان
احساس، پس او فکر کرد که باید به خیابان هفتم برود
پس چهارراه بعدی را دور زد تا به خیابان هفتم برود
و به حالت شوخی گفت: " باشه خدا اینکار را هم می
کنم. "
وقتی چند ساختمان را رد کرد احساس کرد که آنجا
بایستی توقف کند. وقتی اتومبیل را به کناری گذاشت
به اطراف نگاهی انداخت. آن منطقه حدوداً تجاری
بود. در واقع بهترین منطقه شهر نبود ولی بدترین هم
نبود. اکثر مغازه ها بسته بودند و بیشترچراغهای
خانه ها نیزخاموش بودند که بنظر همه خواب بودند.
او دوباره حسی داشت که می گفت: " شیر را به خانه
روبرویی ببر." مرد جوان به خانه نگاهی انداخت.
خانه کاملاً تاریک بود و به نظر می آمد که افراد
آن خانه یا در خانه نبودند و یا خوابیده بودند. او
در ماشین را باز کرد و روی صندلی نشست.
" خداوندا این دیوانگیست. الان مردم خوابند و اگر
الان آنها را از خواب بیدار کنم خیلی عصبانی
میشوند و بعد من مثل احمقها به نظر می رسم. "
بالاخره او در اتومبیل را باز کرد وگفت: " باشه
خدا اگر این تو هستی که حرف می زنی من میرم جلوی
در و شیر را به آنها می دهم ولی اگر کسی سریع جواب
نداد من فوراً از آنجا میرم. "
او ازعرض خیابان عبور کرد و جلوی در رسید و زنگ در
را زد. صدایی شنید مردی به طرف بیرون فریاد زد و
گفت: " کیه؟ چی می خواهی؟ " و قبل از اینکه مرد
جوان فرار کند در باز شد. مردی با شلوار جین و تی
شرت در را باز کرد و بنظر که از تخت خواب بلند شده
بود. قیافه عجیبی داشت و از اینکه یک مرد غریبه در
خانه اش را زده زیاد خوشحال نبود. گفت: " چی می
خواهی؟ " فرد جوان شیر را به طرفش دراز کرد و گفت:
"براتون شیر آوردم. " آن مرد شیر را گرفت و سریع
داخل خانه شد. زنی همراه با بچه شیر را گرفت و به
آشپزخانه رفت و آن مرد هم بدنبال او. بچه مدام
گریه می کرد و اشک از چشمان آن مرد سرازیر بود.
مرد درحالیکه هنوز گریه می کرد گفت: "ما دعا کرده
بودیم چونکه این ماه قبضهای سنگینی را پرداخت
کردیم و دیگه پولی برای ما نمانده بود و حتی شیر
نیز برای بچه مان در خانه نداریم. من دعا کرده
بودم و از خدا خواسته بودم که به من نشان بدهد که
چگونه شیر برای بچه ام تهیه کنم." همسرش نیز از
آشپزخانه فریاد زد: "من از او خواستم که فرشته ای
بفرستد تا برای ما شیر بیاورد، شما فرشته نیستید؟
"
مرد جوان دست خود را به جیب برد و کیفش را بیرون
آورد و هرچه پول در کیفش بود را در دست آن مرد
گذاشت و برگشت بطرف ماشین در حالیکه اشک از چشمانش
سرازیر بود. حالا دیگر می دانست که خدا به دعاها
جواب می دهد.
این کاملاً درست است. بعضی وقتها خدا خیلی چیزهای
ساده از ما می خواهد که اگر ما مطیع باشیم قادر
خواهیم بود که صدای او را واضحتر بشنویم. لطفاً
گوش شنوا داشته باشید و اطاعت کنید تا اینکه برکت
بگیرید.(نمی دونم توی کدوم سایت خوندم مهم اینه که برکت بگیریم)

این ترجمه یه سرود به زبان روسی هستش امیدوارم دوست داشته باشین

alna — Wed, 14 May 2008 15:49:29 GMT

روح القدس لمسم کن چون فقظ تو میتونی قلب جسمانی منو تغیر دهی

لبریز کن منو از آب حیاط خود تشنه تو هستم بیشتر از همیشه

فقظ تو روح القدس قلب منو می بینی میدونی چرا گریه می کنم و می خندم

تو منو با رحمت و بخشش خود احاطه می کنی

و آرامشم را فقط درون تو پیدا می کنم

آسمون آنجاست که تو هستی

رودهای برکت باران رحمت از ما دور نمیشه

چون تو با ما و بین ما هستی

اینجا بین ما تو روح القدس با مایی همیشه توبین ما

لمس کن ما را لمس کن ما را لمس کن قلب ما را لمس کن

روح القدس لمسم کن چون فقظ تو میتونی قلب جسمانی منو تغیر دهی

لبریز کن منو از آب حیاط خود تشنه تو هستم بیشتر از همیشه

آسمون آنجاست که تو هستی

رودهای برکت باران رحمت از ما دور نمیشه

چون تو با ما و بین ما هستی

آسمون آنجاست که تو هستی

رودهای برکت باران رحمت از ما دور نمیشه

چون تو با ما و بین ما هستی

زمین تشنگی می کنه از آسمان یاران را خسته شد از کشیدن انتظار

روح من تشنه توست مانند کویر که تشنه بارانه

زمین تشنگی می کنه از آسمان یاران را خسته شد از کشیدن انتظار

روح من تشنه توست مانند کویر که تشنه بارانه

زمین تشنگی می کنه از آسمان یاران را خسته شد از کشیدن انتظار

روح من تشنه توست مانند کویر که تشنه بارانه

ااااا پروردگارم

آسمون آنجاست که تو هستی

رودهای برکت باران رحمت از ما دور نمیشه

چون تو با ما و بین ما هستی

ممنون از دیوید عزیز

خیلی خیلی دوست دارم عیسی

anna — Fri, 02 May 2008 21:51:21 GMT

عیسی به دنیا آمد تا من دوباره متولد شوم. او فقیر شد تا من مالک ثروتی عظیم گردم. او بی جا و مکان شد تا من صاحب بنائی پر شکوه گردم. او برهنه شد تا من همیشه بر تن خود لباسی داشته و پوشیده باشم او تنها و تکذیب شده، رها گشت، تا من همیشه دوستانی داشته باشم. او اسیر شد تا من آزادیِ کامل یابم. او غمگین شد، باشد که من سرشار از شادی گردم. او حقیرو فروتن شد تا من بلند کرده شوم. او خادم شد تا من بتوانم برای همیشه فرزند باشم. او گرسنگی کشید تا من همیشه غذایی برای خوردن داشته باشم. او گناه شد تا من امروز عدالتِ او را با دیگران قسمت کنم. او مرد تا من هرگز طعم مرگ ابدی را تجربه نکنم. او پایین خواهد آمد تا من به بالا بروم. خداوند این همه را انجام داد تا امروز پُریِ فیض و عدالت و بخشش او در من نمایان باشد و شریکِ او در تمام برکاتِ سَماوی باشم

خیلی خیلی دوست دارم عیسی

....

anna — Thu, 01 May 2008 22:36:46 GMT

همیشه واسه گلی خار گلدون باش که اگه هم به آسمون رسید ، یادش باشه ریشش کجاست...

خدایااااااا

anna — Thu, 01 May 2008 22:20:06 GMT

امروز صبح وقتی که از خواب بیدار شدم و پنجره را باز کردم خدای ؟آسمان از من پرسید : چه آرزویی داری ، گفتم مواظب اونی که خیلی خیلی خیلی دوسش دارم

بدرود

korosh — Thu, 01 May 2008 12:02:36 GMT

درود بر شما دوستان عزیز

تو این دنیا اگه یکی بخواد حرف دلشو بزنه اگه حرف دلش با عقیده مردم مخالف باشه باید سکوت کنه

منم سکوت میکنم .

ای کاش.....

rezana17 — Wed, 23 Apr 2008 20:16:18 GMT

کاشکی دیگه هیچ کودکی شب گرسنه نخوابه .

چقدر سخته ببینی که زن بیوه ای از بی پولی و تنگدستی مجبور بشه تن فروشی کنه تا بتونه پول اجاره خونشون و امکانات فرزنداش فراهم کنه .

چقدر سخته گریه مادری رو ببینی که فرزند جوانشو از دست داده

چقدر سخته ببینی کودکی تا حالا پدر و مادرشو به چشم ندیده باشه

چقدر سخته کودکی رو ببینی که توی کوچه بازار گدایی یا دستفروشی یا جیب زنی میکنه . کودکی که باید ........

چقدر سخته اشک کودکی رو که باباشو دارن میبرن زندان ببینی

نمی دونم چرا .......

کاشکی اصلا دیگه هیچ کس جرمی نمیکرد تا پلیس برای همیشه بیکار بشه

کاشکی سربازها تمام تفنگاشونو بشکنن و به زیر خاک بزارنشون

اونوقت ...........

همه خوشبخت خوشبخت بودن و هیچ غمی نداشتن

همه به هم محبت میکردن

همه شادیهاشونو با هم تقسیم میکردن

نمی دونم این آرزو من کی براورده میشه یا اینکه چه کسی این آرزوی منو برآورده میکنه

آرزوی بزرگی هست ولی این دلیل نمیشه که چون که آرزوم بزرگه برآورده نشه

من تو این دنیا هیچ غم و مشکلی رو نداشتم به غیر از اینکه زیاد دلسوز هستم

خیلی ها هستن اصلا کاری به هم نوعاشون ندارن و زندگی خودشونو میکنن .

نمی دونم چرا خدا منو اینجور آفریده

نمی دونم چرا خداوند همه آرزو هامو برآورده کرد به غیر این یکی .

همه میگن که باید منجی بیاد و دنیا رو پر از خوبی کنه .

ولی کاشکی آرزوی من برآورده میشد تا دیگه هیچ منجی هم روی زمین نیاد .